دلکاوه

تو خونواده‌ی من رسمه که تا بچه به دنیا میاد تو گوشش اذان بگن. البته فکر کنم تو بیشتر خانواده‌های مذهبی همین باشه. بعد از اون اسم بچه رو تو گوشش می‌گن و راهیش می‌کنن برای یه عمر زندگی، حالا فرقی نداره چند سال باشه.

این رسم یه معنای واضح داره و اونم اینه که ایدئولوژی و مذهب بالاتر، مهمتر و در اولویت نسبت به هویت، فردیت و شخصیت اون بچه‌ست.

حالا اون بچه که با چنین دیدگاهی بزرگ می‌شه، فرض بگیریم که فقط یک درصد راه گذشتگان خودش رو نفی کنه، چه عنوانی بهش تعلق می‌گیره؟! مرتد.

مرحبا به قدرت انتخاب و آزادی بیان.

پ.ن : البته که مطلب طولاتی‌تری در نظر داشتم ولی خستم و حوصله ندارم.